برندینگ راهبردی موسیقی اقوام ایران به‌عنوان دارایی برند جهانی مقیاس‌پذیر

چکیده

برندینگ فرهنگی در سال‌های اخیر به‌عنوان رویکردی راهبردی برای تبدیل مظاهر فرهنگی به دارایی‌های برند پایدار در اقتصاد خلاق مورد توجه قرار گرفته است. در میان اشکال متنوع فرهنگ، موسیقی اقوام به دلیل برخورداری از ارزش‌های نمادین، احساسی و هویتی منحصربه‌فرد، ظرفیت بالایی برای تمایز برند ملی و افزایش دیده‌شدن فرهنگی در سطح بین‌المللی دارد. این مقاله به بررسی موسیقی اقوام ایران به‌عنوان یک دارایی برند فرهنگی راهبردی می‌پردازد و امکان مقیاس‌پذیری آن را در بازارهای جهانی موسیقی و فرهنگ تحلیل می‌کند. چارچوب مفهومی پژوهش با اتکا بر نظریه‌های برندینگ فرهنگی، دارایی برند و مطالعات صنایع خلاق، موسیقی اقوام ایران را نه صرفاً به‌عنوان میراث هنری، بلکه به‌مثابه یک نظام برند ساخت‌یافته با قابلیت جایگاه‌یابی جهانی تبیین می‌کند. پژوهش حاضر از روش ترکیبی بهره می‌گیرد که شامل تحلیل داده‌های کمی ثانویه از گزارش‌های صنعت جهانی موسیقی و اسناد سیاست‌گذاری فرهنگی، در کنار تحلیل کیفی محتوای نمونه‌های فعال موسیقی اقوام ایران در عرصه بین‌المللی است. شاخص‌هایی نظیر میزان حضور در پلتفرم‌های دیجیتال، مشارکت در جشنواره‌های بین‌المللی، ابتکارات برندینگ شهری و داده‌های تعامل مخاطبان برای ارزیابی دارایی برند فرهنگی و قابلیت مقیاس‌پذیری جهانی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که موسیقی اقوام ایران از دارایی برند بالقوه بالایی برخوردار است، اما نبود راهبردهای منسجم برندینگ و محدودیت‌های ساختاری، مقیاس‌پذیری جهانی آن را با چالش مواجه کرده است.