الگوی اثربخشی سیاست­های منابع انسانی دولت بر توسعه پایدار شهری

Abstract

هدف از پژوهش حاضر بررسی الگوی اثربخشی سیاست¬های منابع انسانی دولت بر توسعه پایدار شهری می باشد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای می باشد.بررسی ها نشان داد سیاست‌های استخدامی، شیوه‌های آموزش، نظام‌های ارزیابی عملکرد و سازوکارهای انگیزشی، مستقیماً بر رفتار کارکنان و در نتیجه بر کیفیت خدمات شهری اثر می‌گذارند. هرگونه ضعف یا ناهماهنگی در این سیاست‌ها، به‌صورت تدریجی در سطح شهر بازتاب پیدا می‌کند و خود را در قالب ناکارآمدی خدمات، کاهش اعتماد عمومی یا افزایش نابرابری‌ها نشان می‌دهد. شهر زنده به‌طور مداوم در حال دریافت و پردازش بازخورد از محیط اجتماعی خود است و این فرایند از طریق نیروی انسانی دولت امکان‌پذیر می‌شود. کارکنان دولتی نخستین مواجهه‌کنندگان با مسائل، مطالبات و نارضایتی‌های شهروندان هستند و تجربه‌های آن‌ها می‌تواند منبعی ارزشمند برای اصلاح سیاست‌ها باشد.دولت از طریق سیاست‌ها جهت‌گیری کلی را تعیین می‌کند، نیروی انسانی این جهت‌گیری را در عمل معنا می‌بخشد و شهروندان پیامدهای آن را در زندگی روزمره تجربه می‌کنند. بازخورد شهروندان نیز دوباره به نظام اداری بازمی‌گردد و چرخه‌ای از یادگیری یا فرسایش شکل می‌گیرد. کارآمدی این چرخه به میزان انسجام میان سیاست‌های منابع انسانی و اهداف پایداری شهری وابسته می‌ماند.