تأثیر کمی تزریق داخل بطنی مورفین بر تنظیم هورمون‌های تیروئیدی محیطی در موش‌های صحرایی نر بالغ

چکیده

مقدمه: ترکیبات اپیوئیدی از جمله مورفین، علاوه بر اثرات شناخته‌شده بر سیستم عصبی مرکزی، نقش مهمی در تنظیم محورهای نوروآندوکرین ایفا می‌کنند. با وجود شواهد متعدد در زمینه تأثیر مورفین بر محور هیپوتالاموس–هیپوفیز، اثرات مستقیم مرکزی آن بر همئوستاز هورمون‌های تیروئیدی محیطی به‌طور کمی و نظام‌مند کمتر بررسی شده است. هدف از این مطالعه، بررسی اثر تزریق داخل بطنی مورفین بر تغییرات کمی هورمون‌های تری‌یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4) در موش‌های صحرایی نر بالغ بود.

روش‌ها: در این مطالعه تجربی، موش‌های نر بالغ پس از کانولاگذاری استریوتاکسیک بطن جانبی مغز، مورفین را به‌صورت داخل بطنی دریافت کردند. گروه کنترل حجم مساوی از محلول حامل دریافت نمود. نمونه‌های خونی در زمان‌های مشخص پس از تزریق جمع‌آوری شد و غلظت سرمی T3 و T4 با استفاده از روش‌های ایمنواسی معتبر اندازه‌گیری گردید. داده‌ها به‌صورت کمی بین گروه‌ها و در بازه‌های زمانی مختلف مقایسه شدند.

یافته‌ها: تزریق داخل بطنی مورفین منجر به تغییرات معنی‌دار و وابسته به دوز در سطوح هورمون‌های تیروئیدی محیطی شد. کاهش قابل توجه در غلظت سرمی T3 مشاهده گردید، در حالی که T4 الگوی پاسخ متفاوتی شامل مهار گذرا و سپس بازیابی نسبی را نشان داد. این نتایج بیانگر آن است که سیگنال‌دهی اپیوئیدی مرکزی می‌تواند تنظیم هورمون‌های تیروئیدی محیطی را بدون دخالت مستقیم غده تیروئید تحت تأثیر قرار دهد.

نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش شواهد کمی روشنی ارائه می‌دهد که تزریق داخل بطنی مورفین موجب اختلال در همئوستاز هورمون‌های تیروئیدی در موش‌های نر بالغ می‌شود. این یافته‌ها بر نقش کلیدی مسیرهای اپیوئیدی مرکزی در تنظیم محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–تیروئید تأکید داشته و می‌تواند در تبیین پیامدهای آندوکرین مصرف مورفین اهمیت بالینی و پژوهشی داشته باشد.